Choć wiem, że tego nie przeczytasz, napiszę.

Pamiętasz jeszcze naszą rozmowę w busie mknącym w moje pierwsze RURowe szkolenie? Pewnie nie pamiętasz, wszak minęły równe trzy lata, ale kiedy zapytałeś jak się mnie zdobywa, prócz bycia obok mówiłam, że trzeba pozwolić mi uciec. Zapomniałeś już o tym całkowicie, za każdym razem złoszcząc się na moją naturę. A szkoda, bo natury nie powinno się oszukiwać i tłamsić w sobie. Chyba się zmieniłam, stałam się bardziej zamknięta w sobie, bardziej samotna, bardziej lubiąca przebywać sama ze sobą, nie wiem czy to Twoja sprawka, czy moja. Ale zupełnie nie jest mi z tym źle. Ostatnimi czasy ciągle śnie o podróżowaniu w nieznane, wyciąganiu kciuka na poboczu drogi, ciągłej wędrówce z plecakiem na plecach, odnajdywaniu w tym sposobu na życie. Niedługo będę musiała podjąć ważną decyzję, zostało mi tylko kilka miesięcy. Co dalej? Jak żyć? Gdzie żyć? Z kim żyć? Piszę o tym akurat dzisiaj, bo to dobry dzień na podsumowanie wielu spraw, taka jakby rocznica początku naszej znajomości, choć wiem, że było to dużo wcześniej, jednak to właśnie w ten dzień, zaczął się jakiś inny jej etap, wyższy level. Nie wiem co ze sobą poczynić, jakie kroki, w którą stronę. Dróg jest wiele, wszystko zależy ode mnie - wiem, ale to nie łatwe. Gdyby tylko nie tłamsił mną strach, nie zgniatał marzeń... ale boję się tak potwornie, że właściwie już nie mam pragnień. Znów staje się nikim, bez formy... i zdecydowanie za dużo pije, byle tylko nie myśleć. Przepraszam T. za to, że to ja nie umiem być.

Hrubieszów 15.02.11

(dzień wcześniej jechaliśmy na to szkolenie)

Tylko ty i twój własny świat.

Zgubiłem sens i odnaleźć go nie mogłem

Własny świat nagle wydał się tak obcy

Tak pusty, chłodny, nieistotny

Jestem jak na narkotycznym haju. Odrętwiałe myśli i skostniałe ciało. 

Przestałam czuć. Coś we mnie umarło. 

Mam tak samo zimne serce jak dłonie. Jestem wewnętrznym trupem. 

Nawet nie wiedziałam, że w kilka chwil można pozbyć się wszystkich uczuć. 

Zostać samemu ze sobą w najszczerszej formie. 

Hood up, head down and just walk away.

A może w tym wszystkim chodzi o to, że jak jest pięknie i dobrze, to ja wcale nie potrzebuje się uzewnętrzniać, wylewać myśli. Może wtedy właśnie, wtedy gdy w nielicznych chwilach jestem szczęśliwa, wcale tych myśli nie ma, uciekają, znikają, tak jak znika noc, gdy wstaje słońce. Tak właściwie to się teraz sypie, jebie, niszczy, burzy - wszystko.

Szare koszmary

Nigdy nie spieszę się z powrotem do domu. 

Nikt nie oczekuje, że w ogóle wrócę.

dopóki tu jesteś, ważne jest kim jesteś... kiedyś to zrozumiesz.

Powiedzą wam dużo, będą mówić to i owo, szczerze i do bólu,

ale opowiedzą was tylko o tej jasnej stronie, o tym co było widać,

a ona jest jak księżyc i nikt nie powie wam o ukrytej stronie księżyca.

Bo ludzi takich jak ona, ludzi tak głęboko wewnętrznych i magicznych

nikt nigdy dobrze nie zna.