...

chyba nigdy nie myślałam, że życie może stać się tak bardzo ciche, smutne i puste.

chłopaku...

Wdycham Cię, nosem, ustami, każdym porem mego ciała, które tęskni. Kocham Twój zapach.

Tanie romansidła.

(...)

Włożyła rękę do kieszeni, poczuła znajomy, gładki kształt. Wyjęła podarowany zeszłej jesieni przez Niego kasztan. Obracała go wolno w rękach. Biło od niego ciepło, a przecież na dworze temperatura była minusowa. Jej dłonie także były zimne, a jednak czuła ciepło. Czy to jego serce tam daleko grzeje tego kasztana właśnie dla niej?

nieuniknione.

Mówił Jej:

- Mała, czasem trzeba coś stracić by móc to docenić, 

ale pamiętaj, że wtedy może być już za późno, by to odzyskać. Chodź Mała spać.

oczyszczam siebie.

czasami wydaje mi się, że składam się z samych łez. słonych, wielkich, niepowstrzymanych, które płyną wartkimi strumieniami prosto z mych zaczerwienionych oczu i spadają, tworząc wielkie oceany na moich ubraniach. to przez hormony, to przez PMS, tłumacze sobie, zalewając się kolejnymi kroplami bez żadnej ważnej przyczyny.

nawet gdy uciekam...

Nie zapomnij o mnie, nie zapomnij zwłaszcza teraz gdy pora roku przybiera barwę moich włosów, gdy dłonie skostniałe z zimna pragną ciepła Twoich warg, gdy wiatr targa rzęsami i łzawi oczy. Gdy ranek, przestaje być rankiem a wciąż jest nocą, ciemną i samotną, przez którą idę otulając się płaszczem najlepszych wspomnień o Tobie. Teraz gdy bardziej jestem tu nie tam, teraz gdy trwam w swoich postanowieniach.

Nie zapomnij o mnie, nie zapomnij...

jeżeli kiedyś zechcesz ze mną wyruszyć w tę drogę - po prostu złap mnie za rękę i podążaj obok.

Mówił Jej:

- Mała, nowe buty trzeba rozchodzić zanim się wyruszy w długą podróż, czasami do mocnych ran, 

by potem móc wygodnie iść. A miłość jest podróżą w nieznane, ale bezpiecznie światy... Chodź Mała spać.

o pierdołę.

tak niezwykle mało potrzeba aby spokój

wypracowywany przez lata

prysnął w sekundzie niczym bańka mydlana

bum!

ogrzej mnie.

U kobiet krew płynie w sercu. Dlatego zawsze marzną im palce.

mieszkam w słowach.

czuje się przeźroczysta, jakbym sama sobą nie była, jakbym nie była nikim, bez tożsamości. przelewam się, bez formy jak woda, szukam odpowiedniego naczynia by w niego wlać się i przybrać jego kształt. czuje jakbym znów się zgubiła.

płynę rzeką słów. obfitym potokiem, który wypływa z moich ust, oczu, nosa, uszu. wynurzam głowę z tych liter i zdań, łapczywie łapiąc powietrze. wymachuję rękami i nogami niczym najlepszy pływak na olimpiadzie, ale czy ocean da się przepłynąć? tracę siły i nadzieję, że ląd się pojawi. 

tonąć, zatonąć, utonąć. wreszcie umrzeć. pod słowną wodą haustami łapię oddech, wyrazy napływają w moje usta. połykam je. zamykam oczy i zasypiam. na zawsze. 

przybrałam nową formę.

jestem słowem.

strach

 Zapytałeś mnie kiedyś:

- Wyobrażasz sobie życie bez niego?

- Nie. On będzie jeszcze długo żył.

Odpowiedziałam.

Po tym miał wypadek.

Przeżył

Ogłuchł.

Nauczyłam się rozmawiać z nim poprzez gesty.

Znów było dobrze.

Zapytałeś mnie ostatnio:

- Wyobrażasz sobie życie bez niego?

- Nie. Przeżył wypadek, wciąż tu jest, on będzie żył.

Odpowiedziałam.

Po tym trzeba go oddać do schroniska.

Stał się agresywny.

Nie potrafię już się sprzeciwić.

Są na świecie sytuacje, kiedy kogoś bardzo się kocha, ale dla dobra ogółu, trzeba przestać się z nim spotykać.

Nie umiem wyobrazić sobie, że Batona już nie będzie.

Ale będę musiała.

Już nie przyjdę do domu i nie powita mnie wesołe merdanie ogonem.

Już nie wtulę się w jego ciepłą sierść w złych chwilach.

Już nie poczuję mokrego języka na twarzy, który dziękował za wszystko.

Dlaczego?

Spędziłam z nim 2 lata.

Czy da się tak po prostu zapomnieć?

2008

Kocham i się boję, przez co nie wiem co robić, rozum mówi jedno, serce drugie, wybór jest cholernie trudny, ale kiedyś trzeba go w końcu podjąć. Zwłaszcza, że i tak już sporo czasu dostałam od losu w prezencie. Ale czy potrafię kogoś zabić? Nawet jeżeli dla niektóry to tylko pies. Dla mnie zaś, to zwierzak, którego kocham. Boję się, znów, tym razem czegoś zupełnie innego i tym razem mam zupełne prawo do tego, by się lękać. Zawsze musi być pod górkę, nawet jeżeli wydawałoby się, że przeciwności losu odwróciły się ode mnie. Zastanawiam się czy decyzja, jakakolwiek by nie była, okaże się potknięciem o kłody losu, a poranione kolana, po upadku nie pozwolą wstać i iść dalej. 

Co wtedy? Kim wtedy się stanę? Lub bardziej czym?

gdy zostaje u Ciebie na noc.

Czasami 

zastanawiam się 

co widzisz, 

co czujesz, 

o czym myślisz, 

gdy 

przyglądasz mi się 

jak śpię.

Ulepiona z tej samej gliny...

Żałuję, że urodziłam się zwykła. Praworęczna, bez piegów, przeciętnego wzrostu, z przeciętnym kolorem włosów i oczu. Żałuję, że wszystko to, co miało mi pomóc pozbyć się zwykłości - zrobiło ze mnie wstrętnie normalnego gnoma, podobnego do wszystkich innych gnomów i trolli łażących po świecie.

‎