Kocham zimę i jeżeli kiedykolwiek powiedziałam inaczej to mróz zamroził mi umysł. Uwielbiam zakładać płaszcze, ciepłe buty i wełniane rajstopy, wielkie czapki i rękawiczki rozgrzewające dłonie. Wchodząc zmarznięta do domu, czując buchające ciepło z czterech ścian i ze szklanki herbaty grzejącej skostniałe palce dziękuje, że mam ten azyl, w którym nie słyszę świszczenia wiatru. Kocham zimę i jeżeli kiedykolwiek popełniłam zdradę wykrzykując na nią złe hasła, to tylko dlatego, że moje ciało drżało przeraźliwie z zimna i domagało się ogrzania. Kocham zimę, chłód wpadający głęboko w nozdrza i płuca, aż czuć jego świeżość, skrzypienie śniegu pod nogami, tupanie ludzi na przystanku z powodu mrozu, który szczypie w uszy i nos. Może jestem dziwna, bo chociaż jestem strasznym zmarźluchem i trzęsę się jak osika, to kocham zimę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz