Każdy z nas tutaj obecnych wybrał drogę o jakiej śnił od dawna. Siedzi w niej teraz po uszy, choć sens jej gubi dzień po dniu. Nasze wyobrażenia, pragnienia, marzenia ziściły się i okazuje się, że nie o to nam tak naprawdę chodziło. Drogi, które tyle razy w dzieciństwie przechodziliśmy w myślach, palcem po mapach, wyobrażeniach, fotografiach, filmach, książkach okazują się zupełnie obce. Ścieżki, które znaliśmy doskonale, w których nie mieliśmy się nigdy zgubić, okazują się labiryntem, być może bez wyjścia.
Pozostaje pytanie moi drodzy.
Czy nie jesteśmy zbyt młodzi by zaczynać życie na nowo?
ja wciąż i wciąż boję się że jestem za stara. W końcu naprawdę się zestarzeje.
OdpowiedzUsuńwiesz, ja powoli także czuję, że jestem za stara. ale przecież młodość! dopiero zaczęliśmy! czuję się zmęczona tym wszystkim, nie sprawia mi to radości. przede wszystkim nie wiem co zrobić, zwyczajnie nie wiem...
OdpowiedzUsuń