W dzisiejszy wieczór mogę dosłownie utożsamiać się z tą piosenką. Ba, nie tylko w dzisiejszy. Ostatnimi czasy życie daje mi ładnego kopa emocjonalnego. Tak bardzo czuję się obca wśród tych czasów, odczuwam to każdego dnia, z każdą godziną coraz silniej. Gdyby tylko móc się cofnąć, do czasów lat '80, móc wszystko przeżyć to, co dziś mogę jedynie oglądać. Móc czuć, słyszeć, być. Dziwne pragnienie, wiem. Przecież jest era komputerów, internetu, globalna wioska, gdzie tam do tamtych czasów. Ale ja... ja się tutaj nie czuję, ja nie pasuje. Odetnijcie mi internet, zabierzcie laptopa, weźcie lustrzankę. Oddam cały sprzęt turystyczny o jakim nie śniło się wcześniej. Wejdźcie do mnie i wyjdźcie z każdym gadżetem tych czasów, jaki posiadam. Po prostu to weźcie, ale... dajcie mi żyć w tamtych czasach. Czy proszę o zbyt dużo?
Czuję się chora, choruję na wiek XXI.
Uwierz mi, że zrobiłbym wiele, może nawet zrobiłbym wszystko, abyś mogła się tam znaleźć. Tylko nie jestem w stanie tego uczynić, jak i wielu innych rzeczy. Niestety. A może... może gdybym mógł jakąś magiczną siłą przenieść Cię w te czasy, przenieść ze sobą, może byłbym, bylibyśmy szczęśliwi? W końcu. Zresztą, czasem do szczęścia wystarczy mi po prostu Twój śmiech...
OdpowiedzUsuńNie wiem kim jesteś. Może to nawet nieważne. Nie wiem też, dlaczego chciałbyś zrobić tak wiele dla mnie, przecież nie robimy nic za darmo. Nie w dzisiejszych czasach, ale miło mi czytać te słowa. Wiedzieć, że jest gdzieś tam, ktoś kto chciałby mi pomóc.
OdpowiedzUsuńMoże masz rację, nie zrobiłbym tego za darmo... ale za cenę Twego szczęścia i za widok uśmiechu - tak.
OdpowiedzUsuń